Müslüman evladı, muhtaç olmamak için çalış! - Tahir Büyükkörükçü Hocaefendi

Tahir Büyükkörükçü Hocaefendi bu vaazında Müslüman gençliğe açık bir çağrıda bulunuyor: Çalışın, okuyun, ilim tahsil edin; kimseye muhtaç olmayacak bir seviyeye gelin. Sohbet, ilmin dinî değerini anlatan rivayetlerden başlayarak, geçmişte yaşanmış fedakârlık örneklerine kadar uzanıyor.

İlim yolu, cennet yoludur

Hocaefendi'nin sohbette dayandığı temel rivayet şudur: İlim öğrenmek için yola çıkan kimseye Allah cennetin yolunu kolaylaştırır. Buna, meleklerin ilim talebesinin ayakları altına kanatlarını serdiğini bildiren rivayeti de ekliyor. Hocaefendi bu bahiste ilim yolunu vuslat, devlet ve saadet yolu olarak niteliyor.

Muhtaç olmamak için çalışmak

Sohbetin başlığa yansıyan kısmında hocaefendi gençlere doğrudan sesleniyor: Çalışacaksınız, ilmin her dalında donanacaksınız, memleketin ihtiyaçlarını karşılayacak seviyeye geleceksiniz ki kimseye muhtaç kalmayasınız. Bir ihracatçı tanıdığından naklettiği söz de bu çerçevede: bu milletin mühendisi, doktoru ve ilim adamı, kavrayışı ve seciyesiyle kimseden geri değildir. Hocaefendi buradan, dinine bağlı ve şahsiyetli ilim adamlarının yetişmesinin bir vazife olduğu sonucunu çıkarıyor.

İmam-ı Azam'a atfedilen bir hatıra

Hocaefendi, ilmin insana kazandırdığı isabetli görüşe misal olmak üzere anlatılan bir kıssayı naklediyor. Anlatılan kıssaya göre sarayda, kimsenin giremeyeceği bir odada beliren esrarengiz izler büyük bir gerilime yol açmış; mesele İmam-ı Azam Ebû Hanife Hazretleri'ne ulaştırıldığında o, tavandaki bir yarasa yuvasına dikkat çekerek durumu izah etmiş ve fitne böylece yatışmıştır.

Muhammed İkbal'in Pakistan'daki hitabesi

Sohbetin en duygulu bölümü, Trablusgarp yıllarına ait bir hatıra. Osmanlı ordusuna yardım için Pakistan'da düzenlenen büyük bir kampanyada yüz binlerce insan bir meydanda toplanmıştır. Hocaefendi, Muhammed İkbal'in kürsüye çıkarak okuduğu manzum hitabede, Peygamber Efendimizin huzuruna eli boş gidilemeyeceğini ve kendisinin oraya Osmanlı şehitlerinin hatırasını götürdüğünü anlattığını naklediyor. Bu konuşmanın ardından meydandakilerin üzerlerindeki şalları dahi çıkarıp yardım için bıraktıkları anlatılıyor.

Cübbesini bağışlayan hocaefendi

Son olarak hocaefendi kendi şahit olduğu bir hatırayı aktarıyor. İmam-hatip mekteplerinin ilk açıldığı yıllarda yapılan bir yardım toplantısında, seksen küsur yaşındaki bir hoca efendi, sofraya koyacak bir şeyi olmadığını söyleyerek cübbesini çıkarıp bağışlamıştır. Hocaefendi bu manzarayı ağlayarak hatırladığını söylüyor ve dinleyicilerden, ilim yuvalarına ve memleket evlatlarının yetişmesine destek olmalarını istiyor. Ona göre bu mekteplerden yetişecek olanlar, kıyamete kadar önümüzü aydınlatacak meşalelerdir.

Bu yazı, sohbetin ana başlıklarını özetlemektedir; anlatımın tamamı için videoyu izleyebilirsiniz.