Tahir Büyükkörükçü Hocaefendi - Kapu Camii Vaazları - 8.Bölüm

Tahir Büyükkörükçü Hocaefendi'nin Kapu Camii vaazlarından sekizinci bölümde konu manevi nimetler. Hocaefendi, önceki derslerde Allah'ın maddi nimetlerinin sayıya sığmadığını ve kulun bunlara şükürle mükellef olduğunu anlattığını hatırlatarak, bu defa manevi nimetlere geçiyor. Bu nimetlerin başında ise İslam gelmektedir.

Âdem'den Bugüne Tek Din

Vaazda, ilk insandan bu yana Allah tarafından gönderilen peygamberler ve indirilen kitaplarla insanlığa ulaştırılan şeyin tevhid dini olduğu anlatılıyor. Hocaefendi, İbrahim aleyhisselamın müminlerin manevi babası olarak anıldığını, Kur'an'da müminlerin onun milletinden kılındığının bildirildiğini hatırlatıyor. Buradan cemaate şu soruyu yöneltiyor: biz kimin zürriyetindeniz, kimin milletindeniz? Cevabı ise şudur: bir peygamberin, Hz. Âdem'in zürriyetindeniz. Hocaefendi bu vesileyle, insanın kökenine dair ortaya atılmış nazariyelere de kendi kanaatiyle itiraz ediyor.

Ölen Kişiyi Kimler Uğurlar

Vaazın en çok akılda kalan bölümü bu. Rivayet edilen bir hadiste anlatıldığına göre insan vefat ettiğinde onu birkaç arkadaşı uğurlar. Birincisi malıdır: serveti, sarayı, köşkü, dükkânı, tezgâhı. Bunların hiçbiri kapıdan öteye geçmez. Hocaefendi burada bir latife yapıyor: kefene cep dikilmediğini, hiçbir cenazenin yanına dünyalık konulmadığını hatırlatıyor. İkincisi ailesi ve dostlarıdır: kabre kadar gelirler, üzerine toprağı atarlar ve dönerler. Geriye kalan tek arkadaş ise kişinin ameli olacaktır.

Sekiz Arşınlık Yer

Hocaefendi bu tabloyu somutlaştırmak için ecdadın tabirini kullanıyor: padişahından en fakirine kadar herkesin sonunda nasibine düşen, sekiz arşınlık bir yerdir; onu bulabilirse. Malına, koltuğuna ve makamına güvenerek büyüklenenlere seslenerek, bu dünyada elde edilenin ne kadarının götürülebileceğini düşünmeye çağırıyor. İnsanın nerede ve nasıl ayrılacağının hiç belli olmadığını da ekliyor.

Kürsüdeki Bir Hatıra

Vaazın sonunda hocaefendi kendi başından geçen bir hatırayı anlatıyor. Uzunca bir hadis-i şerifi cemaate okumak üzere kâğıda yazdığı hâlde, kürsüye çıktığında kâğıdın yanında olmadığını fark ediyor. Ezberlemek niyetiyle değil, sadece yanında bulunsun diye yazdığı hâlde metnin zihninde tek kelimesi eksilmeden kaldığını görüyor.

Hocaefendi, manevi nimetler bahsinin devamında hadis-i Cibrîl'i, yani imanın, İslam'ın ve ihsanın tarif edildiği o meşhur rivayeti okuyacağını söyleyerek dersi bitiriyor.

Bu yazı, vaazın ana başlıklarını özetlemektedir; anlatımın tamamı için videoyu izleyebilirsiniz.