Tahir Büyükkörükçü Hoca (Vaaz-44)

Kapu Camii derslerinden olan bu sohbette, Enfâl suresinde sayılan gerçek mümin sıfatları ele alınıyor. Sohbetin ilk sıfat üzerinde uzunca durduğu görülüyor: Allah anıldığında kalpte meydana gelen ürperti. Hocaefendi bu vasfı anlatırken dinleyenden de bir öz muhasebe istiyor: Rabbimizin adı geçtiğinde gönlümüzde bir hareketlenme oluyor mu?

Ölç ve tart: bu sıfat bizde var mı?

Hocaefendi dersi bir kontrol listesi gibi kuruyor. Allah'ın zikrini duyduğumuz anda O'nun azametini hatırlayıp gönlümüzde haşyet meydana geliyorsa, birinci sıfat bizde mevcuttur. Bu, ders boyunca tekrarlanan ana ölçü hâline geliyor.

Gençte korku, yaşlıda ümit

Sohbetin özgün tespitlerinden biri burada. Hocaefendi, gençlerde Allah korkusunun ağır basması gerektiğini söylüyor; çünkü o çağda nefis daha güçlü, çevrenin süslü davetleri daha etkilidir. Yaşlılarda ise ümidin ağır basmasının uygun olduğunu ifade ediyor. Ancak bir uyarı ekliyor: eskiden yaşlılık kişiyi doğal olarak eve ve camiye çekerken, bugünün imkânları bu ayrımı ortadan kaldırmıştır.

Ekranın karşısında geçen ömür

Sohbetin en çok üzerinde durulan gündelik meselesi televizyon. Hocaefendi, saatlerini ekran karşısında geçiren, önüne ne gelirse seyreden kimsenin farkında olmadan kalbini karartabileceğini söylüyor. İbadetin zevkinin kaybolmasını da buna bağlıyor. Faydalı programların bulunabileceğini kabul ediyor; ancak onun bile bir ölçüsü, belli bir saati olması gerektiğini vurguluyor. Ona göre zikir, tefekkür, Kur'an tilaveti ve gece namazı varken bunlardan büsbütün mahrum kalmak asıl kayıptır.

En çok bilen, en çok korkan

Dersin manevî zirvesi burada. Nakledildiğine göre Peygamber Efendimiz, kendisinin Allah'ı en çok bilen ve O'ndan en çok korkan kimse olduğunu ifade buyurmuştur. Hocaefendi buradan şu sonucu çıkarıyor: haşyet bir eksiklik değil, marifetin alâmetidir.

Bir gece secdesi

Sohbet, Hz. Aişe validemizden nakledilen bir hatırayla tamamlanıyor. Anlatıldığına göre bir gece Efendimizi yanında bulamayınca telaşlanmış, arayıp bulduğunda O'nu seccadesinde uzun bir secdede görmüş; hareketsizliğinden endişelenip yaklaşarak nefes alıp verdiğini anlamıştır. Uzun kıyam, rükû ve secdelerin ardından Efendimizin gözyaşlarının cübbesini ıslattığı, Hz. Bilal'in bunun sebebini sorduğu aktarılıyor. Hocaefendi bu tabloyu, Efendimizin her sahada en güzel örnek olduğunu bildiren ayet-i kerimeye bağlıyor: iddia değil, o hâle benzemeye çalışmak esastır.

Bu yazı, sohbetin ana başlıklarını özetlemektedir; anlatımın tamamı için videoyu izleyebilirsiniz.