Hesabı Verilebilecek Bir Hayat (25.01.2013) - İhsan Şenocak Hoca

İhsan Şenocak Hoca bu sohbetinde, Kur'an'ın insana teklif ettiği hayat ölçüsünü tek bir cümlede topluyor: hesabını verebileceğin bir hayat yaşa. Öğretmen, tüccar, imam, baba, evlat... Hangi sıfatla yaşanırsa yaşansın, sorulacak sorunun aynı olduğunu anlatan hoca, bu şuurun sahabe hayatında nasıl somutlaştığını üç çarpıcı örnekle ortaya koyuyor.

Kıyamette Şahitlik Edecek Olanlar

Sohbetin girişinde, Kur'an'da haber verilen mahşer sahnesi hatırlatılıyor: ağızlara mühür vurulacak, eller ve ayaklar konuşacak, insanın organları dünyada yaptıklarını birer birer haber verecek. Hoca bu tabloyu genişleterek anlatıyor; oturulan odaların, ticaret yapılan dükkânların, adım atılan sokakların da yapılanlara şahit olacağını söylüyor. Amel defteri açıldığında küçük büyük hiçbir şeyin dışarıda bırakılmadığının görüleceği ifade ediliyor. Bu yüzden asıl mesele, o gün önümüze konacak kayda bugünden dikkat etmektir.

Mâiz bin Mâlik'in Tövbesi

Bu şuurun ne demek olduğunu göstermek için anlatılan ilk kıssa Mâiz bin Mâlik'e ait. Rivayete göre Mâiz, işlediği günahın ardından Peygamber Efendimize gelerek kendisini temizlemesini ister. Efendimiz onu geri çevirip Allah'a tövbe etmesini söyler; Mâiz birkaç adım gider, sonra döner ve aynı isteği tekrarlar. Aklının yerinde olup olmadığı, sarhoş olup olmadığı sorulur; hâlbuki o, cezasını da sonucunu da bilerek gelmiştir. "Ben bu günahla Rabbimin huzuruna gidemem" der. Sohbette, Efendimizin yıllar sonra onun tövbesinin büyüklüğüne dair söylediği söz de aktarılıyor.

Bilâl-i Habeşî'nin Dürüstlüğü ve Ebû Hanîfe'nin Titizliği

İkinci örnek Bilâl-i Habeşî'ye ait. Anlatılan hatıraya göre Bilâl, bir arkadaşı için kız istemeye kilometrelerce yol gider; ancak kız evine, arkadaşının ahlak ve istikamet bakımından kusurlu olduğunu da söylemekten geri durmaz. Çünkü konuştuğu her cümlenin hesabını vereceğini bilmektedir. Üçüncü örnek Ebû Hanîfe'den: ticaret ortağına, kusurlu bir elbiseyi müşteriye kusurunu göstererek satmasını söyler. Ortağı bunu unutunca Ebû Hanîfe müşterinin bulunup farkın iade edilmesini ister; müşteri bulunamayınca hem o ortaklığı sonlandırır hem de o maldan kazandığının tamamını sadaka olarak dağıtır.

Geriye Kalan Tek Şey

Sohbetin sonunda hoca, dinleyiciyi kendi hayatına bakmaya çağırıyor. Dedelerimizi hatırlıyoruz ama onlardan öncekileri bilmiyoruz; bir zaman sonra bizim de adımız anılmayacak. Geriye kalan tek şey, söylenen sözlerin, atılan adımların ve yapılan işlerin Allah'ın huzuruna gelmesidir. Hoca, Kur'an'ın bu çağrısını ne kadar duyabiliyorsak Peygamber Efendimizle aramızdaki bağın da o kadar gerçek olduğunu söyleyerek sözlerini tamamlıyor.

Bu yazı, sohbetin ana başlıklarını özetlemektedir; anlatımın tamamı için videoyu izleyebilirsiniz.