(57) Dinsiz Yaşanmaz - Timurtaş Uçar Hocaefendi

Timurtaş Uçar Hocaefendi bu sohbetinde, başlığın kendisini bir tez olarak ortaya koyuyor: nasıl havasız yaşamak mümkün değilse, dinsiz de yaşanamaz. Bütün insanlığın havasız yaşanamayacağı konusunda ittifak ettiğini hatırlatan hocaefendi, aynı ittifakın din konusunda da kurulması gerektiğini savunarak sohbetine başlıyor.

İnsan Neden Eşref-i Mahlukat

Hocaefendi, insanın yaratılmışların en değerlisi olarak yaratıldığını, Kur'an'da insanın "en güzel biçimde" yaratıldığının bildirildiğini anlatıyor. Bu ifadedeki kelimenin inceliği üzerinde duruyor: ondan daha güzeli, daha üstünü, daha mükemmeli olmayan bir yaratılış. Buradan bir sonuç çıkarıyor: yaratılışı bu kadar üstün olan varlığın yaratılış gayesi de o ölçüde yüksek olmalıdır. Bu yüzden yeryüzünde yapılacak en kıymetli iş, insana yatırım yapmak, insanı eğitmektir.

Rakamlarla Bir Muhasebe

Sohbetin orta bölümünde hocaefendi, ümitsizliğe düşürmek için değil, gerçeği görüp tedbir alınsın diye bir muhasebe yapıyor. Dünya nüfusunun önemli bir kısmını oluşturan Müslümanların ürettiği mal ve hizmetin, tek başına bir sanayi ülkesinin ürettiğinin gerisinde kaldığını söylüyor. İlaç fabrikalarından otomobile, savunma sanayiine kadar birçok alanda dışa bağımlılığa dikkat çekiyor. Yeryüzündeki petrolün büyük bölümünün Müslüman ülkelerin topraklarından çıkmasına rağmen bunun bir güce dönüşemediğini, asıl eksiğin birlik ve beraberlik olduğunu ifade ediyor. Buradaki çağrısı açıktır: tüketici değil üretici olmak.

Parmak İzindeki Hikmet

Hocaefendinin sohbette kullandığı çarpıcı bir örnek var. Aynı fabrikadan çıkan milyonlarca otomobilin her şeyi birbirinin aynıdır, ama plakaları farklıdır; çünkü bir kaza veya suç olduğunda hesap sorulabilsin diye her birine ayrı bir işaret konmuştur. Hocaefendi, insanların parmak izlerinin de birbirinden farklı yaratılmasını benzer bir hikmetle açıklıyor: ahirette kimsenin "ben yapmadım" diyerek kaçamayacağını, herkesin kendi işinden hesap vereceğini anlatıyor.

İsrafa Karşı Bir Uyarı

Sohbetin sonunda hocaefendi, camiye girmeden önce abdesthanede şahit olduğu bir manzarayı anlatıyor: musluğu sonuna kadar açmış, suyu boşa akıtan bir kardeşini uyarıyor. Buradan israf konusuna geçiyor; suyun, imkânların ve emeğin kolay elde edilmediğini hatırlatarak dünyayı güzelleştirmenin ahireti güzelleştirmenin bir parçası olduğunu söylüyor. Bildiklerini çevresine anlatmayı, suskun kalmamayı da cemaatinden istiyor.

Bu yazı, sohbetin ana başlıklarını özetlemektedir; anlatımın tamamı için videoyu izleyebilirsiniz.